De jongste jaren is in verschillende landen een toename vastgesteld van de incidentie, de ernst en de sterfte

; tengevolge van Clostridium difficile-infecties (CDI). Het opduiken van een hypervirulente stam, PCR ribotype

; 027, kan hiertoe hebben bijgedragen. Hoewel in sommige landen, waaronder Duitsland, reeds meerdere

; jaren vóór het opduiken van deze stam een toename van de incidentie werd beschreven. Recente publicaties

; suggereren dat de frequentie en de ernst van de gevallen van Clostridium difficile diarree ook zijn toegenomen

; in de gemeenschap. Dit zowel in populaties met een hoog risico als in populaties waarvan voorheen werd

; uitgegaan dat zij een laag infectierisico liepen, en bij kinderen.

; Dit rapport vormt een synthese van de beschikbare gegevens voor de epidemiologie van CDI in België.

; De geanalyseerde gegevens zijn de gegevens van de nationale surveillance van CDI in de Belgische

; ziekenhuizen van 2007 tot 2010, de gegevens van de ziekenhuisverblijven van 1999 tot 2008 en de gegevens

; van het overlijdensregisters van 1998 tot 2008.

; Deze verschillende bronnen bevestigen een aanzienlijke toename van de incidentie van CDI en de sterfte

; tengevolge CDI tijdens het laatste decennium. Er is wel een stabilisatie van de incidentie (en zelfs een lichte

; daling in 2010), en een daling van de sterfte, voor de laatste jaren waarvoor gegevens beschikbaar zijn. De

; evolutie van de incidentie van nosocomiale gevallen (aanvang van de symptomen meer dan 2 dagen na de

; opname in het meldende ziekenhuis) is parallel aan de evolutie van de niet-nosocomiale gevallen (waarvan

; de meerderheid afkomstig is uit de gemeenschap).

; De evolutie van de incidentie van CDI en de sterfte tengevolge CDI in ons land volgt de trends

; waargenomen in andere landen. De incidentie in België is vergelijkbaar met de incidentie gerapporteerd in

; Frankrijk en Nederland.

; De grote variatie van de incidentie tussen de ziekenhuizen suggereert dat een belangrijk aandeel van deze

; infecties, hoewel moeilijk kwantificeerbaar, te vermijden is door een betere preventie.

; De incidentie van CDI varieert naargelang het seizoen, met een piek in maart/april. De niet-nosocomiale

; gevallen volgen dezelfde seizoensgebonden evolutie als de nosocomiale gevallen.

; Van alle patiënten met CDI bedroeg de mediane leeftijd 78 jaar, de vrouwen waren meer vertegenwoordigd

; (59%) en ouder. De nosocomiale gevallen van CDI vertegenwoordigden 63,3% van de gevallen. Het

; percentage nosocomiale recurrente opstoten bedraagt 8% (14% niet-nosocomiaal). De helft van de

; nosocomiale CDI-gevallen duikt meer dan twee weken na de opname op. Veertien procent van de

; patiënten opgenomen in het ziekenhuis voor een diarree met Clostridium difficile heeft de symptomen zien

; optreden in een rust- en verzorgingstehuis. Pseudomembraneuze colitis als complicatie van CDI, komt

; voor in 2% van de nosocomiale gevallen (6% van de niet-nosocomiale gevallen). In 0,5% van de

; nosocomiale gevallen kan de doodsoorzaak van de patiënt worden toegeschreven aan de CDI (vs. 1,3% van

; de niet-nosocomiale gevallen).

; De deelname van ziekenhuizen aan de epidemiologische surveillance is zeer hoog. Hoewel de deelname aan

; het microbiologische deel veeleer zwak is, lijkt het percentage ziekenhuizen met de stam ribotype 027 in

; 2010 niettemin te dalen.

; Tot besluit: de incidentie van de CDI heeft zich sinds 2007 op een hoog niveau gestabiliseerd, maar de

; sterfte toegeschreven aan CDI is gedaald.